Przyjemność jazdy tym autem miałem co prawda ponad pół roku temu, bo jazdy testowe odbywały się w październiku 2009 roku w północnej Szkocji, ale doskonale zapamiętałem wrażenia z jazdy. Dlaczego? Czyżby Mondeo to tak porywające auto?

WYGLĄD - CIĄGLE ATRAKCYJNY...

Stylistycznie auto prezentuje się przyzwoicie. Nie porywa za serce jak Alfa Romeo 156, czy też BMW 320d, ale też nie jest tłem dla innych aut na ulicy. Szczególnie wersje poliftingowe (po 2003 roku) nabrały elegancji i „charakteru”. Filozofia New Edge Design, zapoczątkowana modelami Ka i Focus, w modelu Mondeo nabrała jeszcze większego rozmachu. Dojrzała, niczym róża do rozwinięcia płatków. Mondeo prezentuje się statecznie i tak jak na prawdziwą limuzynę przystało – nie uwodzi, nie powoduje wzrostu ciśnienia krwi, nie rozkochuje od pierwszego wejrzenia. Daje czas, pozwala oku przyzwyczaić się do swoich szpiczastych rysów karoserii, krawędzi pełnych ostrych kantów, załamań. Przekonuje do siebie powoli, ale jak się później okazuje, skutecznie.

O ile wizerunek auta można postrzegać na różne sposoby, jednym stylistyka Mondeo może się podobać, ale dla innych może „zalatywać nudą”, o tyle kwestia funkcjonalności nadwozia to już sprawa mniej kłopotliwa w ocenie – auto jest albo przestronne albo ciasne. Brak tutaj miejsca na półśrodki.

MNÓSTWO PRZESTRZENI...

Przy długości ponad 4.7 m, szerokości ponad 1.8 m i wysokości niespełna 1.43 m Mondeo reprezentuje „stymulowany drożdżami” kwiat segmentu „D”. Konstruktorom udało się wygospodarować bardzo satysfakcjonującą ilość miejsca w przedziale pasażerskim. Niemała w tym zasługa rozstawu osi wynoszącego ponad 2.74 m. Dzięki temu zarówno pasażerowie przednich foteli, jak i tylnej kanapy czują się swobodnie i nie uskarżają się na brak przestrzeni. Co więcej, Mondeo uchodzi za jedno z przestronniejszych aut w klasie – zresztą fakt, że nawet troje dorosłych pasażerów na tylnej kanapie nie będzie odczuwało ścisku mówi sam za siebie.

Na przednich siedzeniach nawet wysocy kierowcy nie odczują dyskomfortu. Zarówno na szerokość jak i na wysokość miejsca jest pod dostatkiem, a dzięki dość wygodnym siedzeniom podróż, nawet ta kilkusetkilometrowa, odbywa się bez uciążliwego i doskwierającego jeszcze długo po dotarciu do celu bólu pleców.

Jakość wykonania jest zróżnicowana i w dużej mierze uzależniona jest od wieku auta i wersji wyposażeniowej. Egzemplarze sprzed liftingu, w tym opisywane Mondeo z początkowego okresu produkcji, tj. z 2001 roku, nie grzeszyły najszlachetniejszymi materiałami wykończeniowymi. O ile spasowanie było umiarkowanie dobre, o tyle twarde i bardzo ponure plastiki nieco raziły powierzchowną taniością i tandetą. Jednak po przeprowadzonej modernizacji sytuacja diametralnie się odmieniła – w kokpicie pojawiły się tworzywa sztuczne właściwe autom tej klasy. Wnętrze stało się nie dość, że estetyczniejsze i przyjemniejsze w obsłudze, to na dodatek bardziej dopasowane „tematycznie” do wizerunku auta „dla menedżera”.

Obsługa także nie nastręcza większych problemów, wszystkie przełączniki są dobrze opisane i czytelne. Także ich rozlokowanie jest intuicyjne i niemal każdy kierowca bez problemu odnajdzie się we wnętrzu Mondeo. Choć nie ustrzeżono się niestety kliku drobnych ergonomicznych „miniporażek”. Pierwsza z nich to przełącznik wyświetlacza komputera pokładowego, który ulokowano na szczycie dźwigienki kierunkowskazów – rozwiązanie to mnie osobiście nie przypadło do gustu. Drugi mankament to włącznik opcjonalnego podgrzewania przednich foteli – schowanie go za dźwignią hamulca ręcznego sprawia, że aby do niego dosięgnąć trzeba się nienaturalnie wygiąć.

Przestrzeń bagażowa Mondeo Mk3 zasługuje tylko i wyłącznie na słowa pochwały – 500 litrów do dyspozycji pasażerów to wynik więcej niż zadowalający. Także regularny kształt i możliwość trzykrotnego powiększenia jego pojemności po złożeniu oparć tylnej kanapy sprawiają, że w razie potrzeby Mondeo może także posłużyć jako namiastka furgonetki.

JEDNOSTKI BENZYNOWE - TAK, WYSOKOPRĘŻNE TDCi - TAK, ALE...

Opisywane auto pod maską skrywało benzynowy silnik o pojemności 1.8 l i mocy 125 KM. Czy jednostka zapewnia autu wystarczające osiągi? Zależy czego spodziewamy się po aucie tego typu i jakie mamy wobec niego oczekiwania. Jeśli zależy nam na relatywnie wyważonym kompromisie pomiędzy „wystarczającymi” osiągami, a umiarkowanymi kosztami eksploatacji, wówczas motor o pojemności 1.8 l wydawać się może optymalnym źródłem napędu. Auto w tej wersji nadwoziowej przyspiesza do 100 km/h w czasie niespełna 11 s i maksymalnie może rozpędzić się do ponad 200 km/h. Maksymalny moment obrotowy o wartości 170 Nm dostępny powyżej 4 tys. obr./min. sprawia, że wyprzedzanie najlepiej poprzedzić redukcją biegu, co niestety przekłada się na zużycie paliwa. Przy spokojnej jeździe auto w cyklu pozamiejskim zadowala się 7 - 8 litrami na każde 100 km. W cyklu miejskim ostrzejsze traktowanie pedału gazu sprawia, że na komputerze średnie spalanie oscyluje wokół 11 – 12 litrów. Jednak normalna, tj. dynamiczna i ekologiczna zarazem jazda, przekłada się na zużycie paliwa w cyklu miejskim na poziomie ok. 10 l/100 km. Biorąc pod uwagę gabaryty auta oraz niemałą masę własną (niespełna 1400 kg) jest to wynik jak najbardziej do zaakceptowania. Zastosowanie łańcucha zamiast paska do napędu rozrządu sprawia, że napęd rozrządu teoretycznie jest bezobsługowy.

PROWADZENIE...

Co jak co, ale do umiejętności konstruowania świetnych układów zawieszeń koncern Forda ma niebywałą smykałkę. Już pod koniec ubiegłego Millenium zarówno rywale z Wolfsburga jak i Russelsheim z nieskrywaną zazdrością zerkali na intuicyjne prowadzenie pierwszej generacji Focusa na niemal każdym rodzaju nawierzchni. Także i Mondeo w tym aspekcie nie rozczarowuje. Tradycyjna i sprawdzona kolumna MacPhersona z przodu oraz układ wielowahaczowy na tylnej osi sprawiają, że limuzyna Forda daje niesamowite wyczucie rodzaju nawierzchni, po której auto aktualnie się porusza. Kierowca doskonale „czuje” auto i dostaje wyraźne wskazówki z układu kierowniczego jeśli jego manewry są nazbyt gwałtowne i grożą niekontrolowaną utratą przyczepności.

BEZPIECZEŃSTWO...

Także w kwestii bezpieczeństwa limuzyna Forda reprezentuje przyzwoity poziom. W teście zderzeniowym przeprowadzonym przez Euro-NCAP Mondeo uzyskało notę 4 gwiazdek na 5 możliwych. Najlepiej oceniono ochronę kierowcy i pasażerów podczas zderzenia bocznego. Pewne zastrzeżenia wystosowano pod adresem ochrony klatki piersiowej kierowcy i pasażera podczas zderzenia czołowego, która poddawana jest znacznym przeciążeniom na skutek działania pasów bezpieczeństwa. Także twarde elementy spodniej części deski rozdzielczej rodzą pewne niebezpieczeństwo uszkodzenia dolnej partii ciała podczas zderzenia czołowego. Jednak ogólny poziom ochrony kierowcy i pasażerów jest zadowalający.

FORD G... WORT - CZY PORZEKADŁO NADAL AKTUALNE?

W kwestii niezawodności opinie na temat limuzyny Forda są podzielone. W opublikowanym ostatnimi czasy zestawieniu niemieckiego TUV Mondeo trzeciej generacji w kategorii aut 4 – 5-letnich uplasowało się na 49 miejscu, tuż za Hondą Accord, a przed Oplem Vectrą i Audi A3. W kategorii aut 6 – 7-letnich niemiecka limuzyna sklasyfikowana została na 31 pozycji, za Mazdą 6, a przed Nissanem Almerą i Fordem Focusem.

Z kolei według zestawienia DEKRY Mondeo poprzedniej generacji to jedno z najlepszych aut w klasie. Problematyczne bywały tylko silniki wysokoprężne TDCI w początkowym okresie produkcji (zatarcie wysokociśnieniowej pompy paliwa i wtryskiwaczy, dwumasowe koło zamachowe, gaśnięcie jednostki napędowej przy ruszaniu), jednak konstrukcja newralgicznych elementów została szybko przekonstruowana i problem rzekomo wyeliminowano (choć opinie użytkowników zdają się nie potwierdzać tego faktu). Z typowych czułych elementów zawieszenia okresowej wymianie podlegają łączniki stabilizatora i łożyska tylnej osi. Także układ hamulcowy czasami domaga się wzmożonej troski – zacierają się zaciski hamulcowe, po 60 tys. km wymiany wymagają tarcze hamulcowe. Układ kierowniczy w zasadzie nie cierpi na jakieś większe niedomagania, jedynie w autach z dużym przebiegiem wymiany wymagać może końcówka drążka kierowniczego. Jednak największym wrogiem Mondeo jest, w co trudno uwierzyć… korozja! Atakuje ona przede wszystkim dolne krawędzie pokrywy silnika i bagażnika oraz ranty drzwi. Elektronika pokładowa nie sprawia większych problemów, choć czasami zawodzi sterowanie automatyczną klimatyzacją.

MONDEO - WARTO?

Mondeo to przestronne, ciekawe i przede wszystkim dość dobrze wykonane auto klasy średniej. Swego czasu fordowski „średniak” uchodził za jedno z najpopularniejszych aut dla kadry menedżerskiej, stąd obecnie ofert odsprzedaży nie brakuje. Niemal w każdym serwisie internetowym znajdziemy, jeśli nie setki, to przynajmniej dziesiątki egzemplarzy, w tym znaczna część to auta naprawdę godne uwagi.

Zatem czy Mondeo poprzedniej generacji to auto warte zainteresowania? Jak twierdzi Norman, właściciel opisywanego egzemplarza, jak najbardziej tak! W całym okresie eksploatacji auto ani razu nie odmówiło współpracy. Z przebiegiem ponad 100 tys. mil (ok. 160 tys. km) nadal wiernie służy właścicielowi, który na razie ani myśli się z nim rozstawać. Owszem, ideałem nie jest – ogniska korozji dość szybko pojawiły się na rantach drzwi, także hamulce wymagają dość troskliwej opieki. Jednak jednostka napędowa i jej osprzęt, zawieszenie, układ kierowniczy sprawują się rewelacyjnie.