W tegorocznym kalendarzu F1 przewidziano łącznie 19 wyścigów GP na torach rozsianych po całym świecie, poczynając od Azji, poprzez Australię, Europę i na Ameryce Południowej kończąc. Pierwszy w tym roku wyścig odbył się na terenie Królestwa Bahrajnu, niewielkiego wyspiarskiego państewka azjatyckiego położonego na wodach Zatoki Perskiej. Tor w Bahrajnie, Bahrain International Circuit, położony pośród piasków pustyni 30 km na południe od stolicy kraju, Manamy, powstał w zaledwie 16 miesięcy kosztem 150 mln $. Za koncepcję i projekt obiektu odpowiadał niemiecki projektant Hermann Tikke, do którego dokonań można także zaliczyć tory w Malezji, Chinach, Turcji i w Walencji.

Pierwotnie budowa obiektu została rozpisana na okres 24 miesięcy, jednak interwencja samego Berniego Ecclestona i sugestia, iż wskazane by było, by budowę ukończono o pół roku szybciej, była symptomem do zintensyfikowania prac. Pierwsze prace na obiekcie rozpoczęto w grudniu 2002 roku. Natomiast ostateczne oddanie obiektu do użytku, czyli przekazanie kluczy Jego Wysokości Królowi Shaikh Hamad bin Isa Al Khalifa nastąpiło już 17 marca 2004 roku. Niespełna 2 tygodnie później Michael Schumacher odniósł kolejne swoje zwycięstwo w cyklu GP, ale pierwsze na torze Bahrain International Circuit.

Konfiguracja i lokalizacja toru sprawiają, że jest on jednym z najbezpieczniejszych obiektów tego typu na świecie. Szerokie pobocza pokryte grząskim pustynnym pyłem powodują, że błędy kierowców nie rodzą ryzyka poważnych obrażeń w wyniku kolizji z barierami. Jednocześnie ten sam pył z pobocza podczas wietrznej pogody może stać przekleństwem kierowców - niemal niewidzialna warstewka drobnego piasku nanoszona na powierzchnię toru sprawia, że bolid sunący po takiej nawierzchni traci przyczepność na zakrętach i zaczyna zachowywać się nieprzewidywalnie.

Tor liczy obecnie łącznie 6 299 m i 23 zakręty, z czego 13 to skręty prawe, 10 to skręty lewe. Obecna konfiguracja toru jest wynikiem zmian, jakie wprowadzono ostatnimi czasy dodając 8 zakrętów tuż za starym skrętem nr 4 w celu zwiększenia możliwości wyprzedzania. Tym samym długość toru wydłużyła się o niespełna 900 m. Na obiekcie zaprojektowano 4 długie proste, z czego najdłuższa to prosta startu – mety (1 090 m), najkrótsza to prosta nr 2 (555 m). Pozostałe legitymują się odpowiednio długościami 680 m i 750 m. Szerokość samego toru waha się od 14 do 22 m.

Na obiekcie znalazły się także: centrum dla VIP-ów (Sakkhir Tower), 45 tys. miejsc dla widzów, centrum medyczne, budynki administracyjno – biurowe, centrum medialne dla 500 dziennikarzy, parking dla 13 tys. aut i dwujezdniowa jezdnia prowadząca ze stolicy kraju, Manamy, na tor.